دلنوشته به پدر مهربانی ها مولی الموحدین امیر المومنین  علی علیه السلام 

زبان هرگز ز وصفش بر نیاید على ترکیبى از زیباترین هاست على تلفیقى از شیواترین هاست على راز شگفت روز آغاز على روح سبک بالى و پرواز

هیچ کس نمی داند آغاز اقیانوس از کجاست و پایانش تا کجا آغاز تو را اما همه دیدند که در دست های زنی از پس دیوارهای کعبه بیرون آمدی و لبخند زدی دیوارهایی که پیش پای خورشید شکاف برداشت تا روزگار معصوم عدالت آغاز شود تا آفتاب قدم بر خاک بگذارد یا علی(ع) تو مظهر تمام عشق و صفا و تفسیر بلند عدالت و شجاعت هستی مولا ولادت تو آفتابی ترین روز تاریخ بود که روشنایی روز را خجل کرد حجرالاسود بر دست های تو بوسه زد و مسجد الحرام تو را در آغوش گرفت صفا و مروه به نظاره ات نشستند تا این که همانند آفتاب از درون کعبه سرزدی آن گاه لبخند بر لبان عدالت نقش بست ای آشنای نخلستان ها و ای همدم چاه ای درد و آشنای کوچه پس کوچه های کوفه سکوت تو بلندترین فریاد در تاریخ بود که در پژواک خویش طنین مردی را داشت که ردپای مظلومیتش هنوز در بستر تاریخ جاری است امیر مهربانی تو آمدی و ناخدای کشتی نجات بشریت در عصر دلمردگی و جهالت شدی یا علی (ع) تو فاتح دل‏ های عاشقان ، التیام زخم‏ های ضعیفان، مرهم دل‏های غریبانی ، یا مولا تو آبروی انسانیتی ای سراسر بخشش و عدالت دستمان گیر که محتاج سرکوی توایم.